Ik ben het even kwijt, mijn lichtje, mijn liefde...
Raar maar waar, het is even 'weg', ik ben het kwijt. Er gebeurt teveel in mijn leven momenteel waardoor het even een uitdaging is om mijn licht en liefde te kunnen voelen. Ja, er zijn momentjes, maar ze zijn schaars momenteel.
Een kind thuis, vanaf half september, met heftige buikpijn. Echt niet te doen, zo heftig om te zien. Ons hele leven draait momenteel om hem. Alles afgestemd op hem. Zodat hij, als hij buikpijn heeft, niet alleen is. Zodat hij, als hij wakker wordt, zo snel mogelijk naar school kan. Zodat hij, als het niet gaat op school, zo snel mogelijk opgehaald kan worden. Zodat hij... Alles voor hem om maar lekker in zijn vel te komen. Huisarts, ziekenhuisopname, polibezoeken, specialistisch arts, viceraal therapeut, homeopaat, enz. Uiteindelijk zijn we nu bezig met mesoloog en een medium, hopelijk gaat dat doen wat het zou moeten doen... Namelijk ervoor zorgen dat hij geen buikpijn meer heeft, gewoon op tijd kan slapen en weer lekker naar school kan.
En dit is niet het enige... We hebben namelijk nog een kind wat niet naar school gaat. Toetsen gaan goed, examens ook, alleen de weg naar school is te spannend, te veel, te lastig, te ... Ik weet het niet eerlijk gezegd! Dus is ze thuis. En maak ik me zorgen. Terwijl ik ook weet dat dat niet hoeft, ze komt er wel! Op haar eigen manier.
En dan hebben we nog een kind dat niet fulltime naar school gaat. 1 ochtend in de week gaat hij naar een groep waar hij met andere hoogbegaafde leerlingen die dreigen uit te vallen spelen, kletsen, leren, praten, oefenen, genieten, enz.
Mijn leven draait niet om mijn kinderen. En toch ook wel. Dit maakt dat ik continu in de regelstand sta. De hele tijd aan sta. En eigenlijk ook een groot deel van de tijd in vechtmodus sta.
Vechten voor mijn kinderen. Vechten voor het maken van keuzes voor mijn kinderen.
Eigenlijk zou het geen vechten moeten zijn, hé, ik weet het! Het zou 'staan' moeten zijn. Voor mijn kinderen gaan staan. Naast mijn kinderen gaan staan. Ervoor zorgen dat ze hun eigen pad mogen lopen. Dat ene pad wat nog niet gebaand is. Dat pad wat ervoor zorgt dat al die kinderen voor wie school niet vanzelfsprekend is het wellicht wat makkelijker hebben.
En ondertussen vergeet ik mezelf af en toe. Houden we samen ons gezin draaiende door elkaar af te wisselen met slapen, af te wisselen met werken, af te wisselen met 'avondjes voor onszelf'. Gaan we soms over onze eigen grenzen heen, omdat het niet anders kan.
En als ik dan even niet bezig ben met regelen of werken, duik ik in mijn telefoon. Wat een onding is dat zeg!
Instagram, Facebook, je kunt echt eindeloos scrollen. Zelfs de artikeltjes of blogs op Flair, Kek mama, Linda en al deze andere sites gaan eindeloos door. Spelletjes zoals puzzeltjes, zoekspelletjes en denkspelletjes. Eindeloos gaat het door. Ik word er echt moe van...
Het is zo doodvervelendsaai eigenlijk. En toch lukt het me niet om dat ding weg te leggen. Bizar... Verslavend? Geen idee...
Of eigenlijk wel. Niet verslaafd, wel vervelend.
Een paar weken geleden ging ik met manlief (eindelijk!!!) een dagje naar de sauna. Daarvan kan ik sinds kort echt van genieten. Ik zag er een beetje tegenop. Kan ik dat nog, zonder schermpje, niets doen?
Het antwoord: JA! Het was zo fijn. Ik heb zo genoten van het niets doen, van het bubbelbad, het zwembad, een lekker thee'tje, een smoothie en een heerlijke lunch. De wetenschap dat mijn kids in goede handen waren bij mijn ouders heeft hier zeker aan bijgedragen.
Dus... mijn lichtje is even gedoofd, de liefde een beetje (niet teveel!) naar de achtergrond, in de overleefstand, maar ik ben er nog!
Binnenkort ga ik mijn vuurtje weer lekker aanwakkeren. Met een leuke date (of 2), een spiritueel uitje, wat afspraken bij een coach en een opleiding die ervoor zorgt dat er weer ruimte komt voor mijn licht en liefde!
Maak jouw eigen website met JouwWeb