Wat gebeurt er veel in de wereld. Ik volg het nieuws al jaren niet meer. Nooit heel actief in geweest, maar sinds een jaar of 6 volg ik niets meer. Soms komt me natuurlijk wel iets ter ore, maar soms vraagt iemand of ik "..." gehoord heb en dan is mijn antwoord 'nee'. Omdat ik het gewoon niet weet.
Dit is niet naïviteit, of kop in het zand steken. Dit is een stukje zelfbescherming.
Wanneer heb jij voor het laatst een nieuwsbericht gehoord dat positief was? Een nieuwsbericht dat aangaf dat er iets moois gaande is in de wereld? Een nieuwsbericht waar jij een goed gevoel van krijgt? Ze zijn zeldzaam.
Het nieuws wat gebracht wordt bevat angst, agressie, negativiteit, enz. Het wekt angst en boosheid en negativiteit op. En daar heb ik niets aan.
Ik kan de wereld niet verbeteren. Ik kan de wereld niet veranderen. Maar wel mijn kijk op de zaken. Mijn licht op de zaken werpen. Mijn visie delen. En daarmee... Zaadjes planten bij andere mensen. En hopen dat zij wat positiviteit gaan ervaren. Want eerlijk is eerlijk, er mag wel wat meer positiviteit de wereld in geslingerd worden. En... Er mogen wel wat meer luikjes geopend worden...
Mijn luikjes (ogen) werden geopend door corona, in 2020. Op het moment dat we allemaal thuis moesten blijven, mondkapjes op moesten zetten als we een ander huis (ruimte) binnen gingen, elkaar niet meer aan mochten raken, enz. Ik vraag me af of mensen beseffen wat dit met anderen gedaan heeft...
Enkele voorbeelden die ik zelf aan de hand heb gehad, zelf gezien heb, zelf gehoord heb, met mijn eigen oren, niet via de oren van anderen.
Een meisje van 10 jaar was positief getest op c. Dus... ze moest van haar ouders op haar kamer zitten, 7 dagen...
Stel je voor dat je 10 jaar bent, je hoort over een levensbedreigende, dodelijke ziekte, een dodelijke ziekte die wereldwijd mensen doodt, die jij dan vervolgens hebt. En met die levensbedreigende, dodelijke ziekte zit jij, 10 jaar, alleen op je kamer waar je ouders 3x per dag een bordje eten voor de deur zetten.
Wat doet dat met jou, als 10 jarige?
Een ouder appt mij, op zaterdagochtend, lichtelijk in paniek, dat las ik door de woorden heen. Deze ouder was positief getest en probeerde op alle mogelijke manieren afstand te houden van haar man en 2 meiden. Haar oudste meisje werd er onrustig van, structuur weg, houvast weg, geen écht contact, geen knuffels.
Ik leg haar de verschillende opties voor: je houdt afstand omdat dit 'moet' of je doet het niet en gaat in verbinding met je kind(eren). Ze zou erover nadenken.
1u later appt ze: probleem opgelost, vader is ook positief getest en aangezien ze toch echt voor de kinderen moeten (willen!!) zorgen, gaan ze met het hele gezin in quarantaine. Mooi, lekker knuffelen!
Ze laat me weten dat ze de spanning uit het lijf van haar dochter voelde stromen toen ze haar een knuffel gaf.
En dan nog mijn 'bonus'oma. Ik kwam haar tegen bij een vennetje net buiten het dorp. In haar scootmobiel. Ze was het zo beu, dat binnen zitten. Ze had gezegd dat ze naar de huisarts moest, dan mocht ze het verzorgingshuis uit...
Ik zag haar, liep naar haar toe, legde van achter mijn hand op haar schouder en zei: "hey oma, even een frisse neus halen?". Ze pakt mijn hand, draait zich om en zegt: "kom eens hier jij, ik heb even behoefte aan een knuffel". Ik weet niet precies hoe oud ze was op dat moment, een eindje in de 80. Haar man verloren, een kind verloren, borstkanker overleefd, en dan komt er zoiets als corona... En dan zou je doodgaan aan eenzaamheid. Echt te bizar voor woorden.
En dan komt het grote nieuws: je kunt je laten vaccineren tegen dit virus. Hoe het eigenlijk gebracht is weet ik niet meer, daar heb ik geen actieve herinneringen aan.
Het kwam er op neer dat je dit moet doen voor de ander, dus ben jij gezond, dan laat je je prikken zodat de ander ook gezond kan blijven. Ooit van gehoord? Dat je een vaccinatie krijgt zodat een ander niet ziek wordt? Ik niet...
Net als het mondkapje: jij hoest niet, je spreekt niet met consumptie, je voelt je gezond (je hebt geen koorts), dus zet je een mondkapje op, want stel dat... Je kunt anderen tenslotte besmetten. Ik kan me nog voorstellen dat je een mondkapje op zet als je verkouden bent, als je niet helemaal lekker bent, maar anders... Wat een idioot gedoe!
En dan hebben we nog de regels: een van deze regels was: je mag niet met meer dan 2 personen ergens op bezoek gaan. Even praktisch: mijn (schoon)ouders mogen wel naar ons komen, maar wij niet naar mijn (schoon)ouders. Heb je het goed gelezen? Linksom of rechtsom komen er 7 mensen bij elkaar in ons geval.
Ik kan nog even doorgaan met alles wat mij in deze periode is opgevallen. Mensen die 3 dagen na een prik dood neervallen, gegoochel met mondkapjes in huis, de uitsluiting van mensen in de maatschappij (goh, waar hebben we dat toch eerder gehoord?), enz.
Nou, het was in ieder geval voldoende om mijn luikjes te openen, om bij mij de ogen te openen. En als ze eenmaal open zijn, kunnen ze niet meer dicht.
En dan, met terugwerkende kracht, vallen dingen op zijn plek, of eigenlijk valt alles uit elkaar. Je ziet het gebeuren, ik zie het gebeuren. De digitale wereld groeit, AI, controles, DigitalID, bankpasjes die veranderen, voeding verandert, er komen maar vaccinaties bij waarmee ze kinderen (!) willen volstoppen, enz. Dit zorgt ervoor dat er steeds duidelijkere meningen komen, meer onpersoonlijk met elkaar omgegaan wordt, dat we elkaar niet meer echt zien, respect dat steeds meer ontbreekt, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik heb de wijsheid niet in pacht, ik weet niet hoe we deze slechte ontwikkeling kunnen tegen gaan, hoe wel ervoor kunnen zorgen dat we weer met elkaar in gesprek gaan, dat DigitalID verdwijnt, dat AI niet meer gebruikt wordt als psycholoog of gesprekspartner. Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik hier zo lang mogelijk zo ver mogelijk weg van wil blijven. En dat ik op zoek blijf naar manieren om meer licht en liefde in de wereld te brengen, al is het maar een heel klein beetje...
Maak jouw eigen website met JouwWeb